Navigatie

31/12/15
I HAVE A DREAM...

Nog net op de valreep - na 'n paar maanden stilte op het blogfront, omdat ik simpelweg de energie en de juiste woorden niet kon vinden om in een pen te klimmen - kijk ik terug op 2015. En schrijf ik een verhaal over onze nogal rampzalige zomer, die mij als vrouw, moeder en ontwerper sterker heeft gemaakt als nooit tevoren. Tsjakkah!


I have a dream…’, Martin Luther King
Als klein meisje zei ik al vastberaden tegen mijn moeder: ‘Als ik later groot ben wil ik eigen baas zijn, een mooi huis hebben en kinderen’. Dat ik voor die kinderen volgens mijn moeder ook een man nodig had, was bijzaak. Met een blik op oneindig, mompelde ik dan terug: ‘Oh, die kom ik dan wel tegen’.
Net als mijn dochter hanteerde ik een potlood als een zwaard. Ik tekende er op los en hield er nog een droom op na…mijn eigen ‘dingen’ maken èn verkopen. Het winkeltje spelen thuis, promoveerde al snel op school in een ruilhandeltje van geknoopte armbandjes tegen paperclips, nietmachines en gummetjes. Toen was ik zeven.
Nu precies 30 jaar later realiseer ik me dat mijn dromen nog steeds hetzelfde zijn. Een paar zijn al uitgekomen of iets wat bijgesteld… Eigen baas (blijken wel hele eenzame bedrijfsfeestjes en eenrichtingsverkeer vergaderingen à la Multiple Personalities Disorder sfeertje) – kinderen – mooi huis en… ohja, zelfs die leuke man ben ik zomaar tegen gekomen.


It’s all about focus’
Ruim 10 jaar lang heb ik mijn eigen kinderlifestyle label ‘Sanne Dols’ gehad. Ik ontwierp gekke karakters (knuffels, poppen enzo) en unieke concepten, zoals een Speelkussentje wat meer was dan alleen een kussentje. Ik maakte ze ook allemaal zelf. De zaken gingen goed. Te goed zelfs. Ik zat de laatste tijd alleen maar achter de naaimachine. Ik was een productiemachine geworden van mijn eigen ontwerpen. En het ontwerpen, mijn ziel en zaligheid, verdween steeds meer naar de achtergrond door een gebrek aan tijd.


Ik zag geen weg...'
Al een paar jaar sparde ik met vriendinnen over hoe het dan wel moest? Wat moest ik dan gaan doen? Ze hebben me vast denkbeeldig vaak even met mijn hoofd tegen een muur willen slaan denk ik… uit pure frustratie. Doe dan iets. Maar wat? Ik zat vast in een routine en werd geleefd door de verantwoordelijkheid die ik voelde naar mijn klanten toe. Ik durfde geen nee te verkopen. Dan zag ik in gedachten zo’n blij kindergezichtje veranderen in een huilend, ontroostbaar kind…en had ik de moed niet. Ik ging weer door.
Toen ik vorig jaar mei startte met MDP werd het helemaal moeilijk. Het rijtje van ‘things-to-do’ werd steeds langer. Kinderlifestyle (naaien, naaien en nog eens naaien) – projecten  (I wish) – beurzen/markten (elk weekend sieren in afwezigheid thuis...zucht) – twee pittige kinderen (maar 'O, zo' lief) – een huis (waar we nog net geen asmatische klachten van kregen) – en ohja, ... een man (mijn knappe man). Maar het eeuwig galopperende paard in mij kon niet stoppen. Ik kreeg steeds minder plezier in het maken van de kinderlifestyle producten en het ontwerpen van andere ‘dingen’ begon steeds harder aan mij te trekken.

De betonnen muur.
Donderdag 4 juni 2015 ging ik naar de dokter omdat ik al maanden last van mijn buik had. Elke keer weet ik het aan ‘een menstruatie, onstuimig darmstelsel of littekenweefsel wat dwars lag’. Nu werd het te gek, dus ik ging.
Ik kreeg de eerste klap in mijn gezicht: ‘Ik voel iets in je buik wat er niet hoort te zitten’. In shock stapte ik op mijn fiets, begon te fietsen en zachtjes te snikken. ‘We gaan dit verder onderzoeken’, zei de dokter zeer diplomatiek. En meer wist ik niet. Er gaat van alles door je heen, maar je weet nog niks, dus je houdt je hoofd cool (althans dat probeer je dan).
Naïef ging ik een week later weer alleen op mijn fietsje naar het ziekenhuis, dacht, dat doe ik wel even. Bij de echoscopiste, een jonge vrouw van mijn leeftijd, zag ik al vrij snel een bezorgde blik in haar ogen. Ze probeerde het zo goed mogelijk te verbergen, maar toen ik tijdens ons casual-ik-vul-de-tijd praatje vertelde dat ik twee kinderen had, verraadde haar medeleven haar gedachtes. Ze vroeg me te blijven liggen... ze ging de radioloog halen. Als verlamd lag ik daar te wachten. Seconden leken minuten en minuten leken uren. ‘We zien iets (weer dat verdomde ‘iets’) op je buikspier zitten, wat er niet hoort te zitten…’ zei de beste man. Klap nummer twee. Ik dacht nog eigenwijs als ik ben: ‘Ha, nou heb ik je! Foutje... Buikspier? Heb ik niet! Probeer ik al jaren te trainen, maar hij zit er echt niet, dus je zal het wel verkeerd zien!’. Totdat het langzaam tot me door drong. En ik even later huilend voor het ziekenhuis stond en steeds in mijn hoofd herhaalde ‘Er-zit-iets-wat-er-niet-hoort-te-zitten’.
Aan het einde van de middag belde mijn huisarts al dat ze vermoedde dat het een tumor was en dat ze wilde gaan onderzoeken of het goedaardig of kwaadaardig was. BAM, klap nummer drie. Nu was het al een T-U-M-O-R.
In de drie weken daarna volgde een traject van grote onzekerheid, een emotionele rollercoaster, veel drank, opkroppen overdag, loslaten en huilen in de late avonduren. In die vier weken tijd is alles door mijn hoofd gegaan en speelde ik voortdurend het spelletje ‘Wat als…’. ‘Stel dat dit mijn laatste zomer is…?’. Mijn grootste angst was hoe het met de kinderen moest? Ik wilde nog zoveel. Ik wilde ze nog zoveel leren in hun leven. Max gaat volgend jaar naar het voortgezet onderwijs…pfff…das al zwaar, laat staan als je anders denkt. Voor zover pubers ‘denken’ by the way.

FOCUS
Ineens in al die chaos en wirwar van emoties kreeg ik ‘FOCUS’. In kapitalen geschreven. Er komt een soort scherpte in je blik waardoor alles in je leven heel helder wordt.
Ik ging stoppen met de kinderlifestyle! BAM! Ik zou voortaan alleen nog maar ontwerpen. Hetgeen ik het liefst doe. Ik zou meer leuke dingen gaan doen met mijn kinderen en met mijn ‘ohja-man’. Alleen eerst 'eventjes' die tumor tackelen, herstellen (hopelijk) en knallen.
Wat een opluchting was dat. Het hoge woord was eruit. Stoppen met het trekken aan een dood paard. Iets wat me meer energie kostte dan gaf. HALLELUJA. Ruimte voor iets anders. MDP!
 

Het vonnis’
Met knikkende knieën gingen mijn man en ik naar meneer de chirurg voor de uitslag. Mijn vonnis. Het bleek, volgens de onderzoeken, een goedaardige soort kanker te zijn met een agressief karakter. Het monster moest eruit. Maar daarmee zou wel deze ellende klaar zijn. Geen doemscenarios. Ik mocht leven! We waren zo blij. Ik kon de chirurg wel kussen, maar mijn man zat ernaast, dus ik hield me in. Jeetje. En die buik operatie, dat ging ik gewoon 'even' doen. HOPPA!
Aan onze kinderen legde we uit dat mama een vervelende pukkel in haar buik had, die pijn deed en dat de dokter dat ding weg ging halen. Onze zoon met autisme was gek genoeg heel rustig en optimistisch en zei: ‘Oh maar mama is al vaker geopereerd, dus dat is niks ergs’. Pfieuw. 1 zorg minder. Aan onze dochter, die het idee van snijden wel heel eng vond, liet ik mijn littekens van vorige operaties zien. Ik legde uit, dat ik tijdens een diepe slaap (net als Doornroosje), een sneetje zou krijgen wat ze daarna weer mooi dicht zouden naaien. ‘Nee, niet met een naaimachine zoals die van mama’, maar wel met een naald en draad. ‘En papa zou mij deze keer niet wakker kussen, maar hopelijk wel een knappe dokter!’.

My wake-up call’
Terugkijkend op de zomer van 2015 glimlach ik nu. Het duurde even, maar ik kan het nu. Achteraf gezien heeft deze nare periode me eigenlijk veel goeds gebracht. Na autopsie op het weefsel wat ze uit mijn buik hebben gehaald bleek het geen kanker te zijn. NAH... tikje medisch missertje. Wel bleek ik een chronische ziekte te hebben waar je heel prima oud mee kan worden.
Ik heb mooie inzichten gekregen en beslissingen genomen, die ik niet durfde te nemen. Ik heb de welbekende schop onder mijn kont gekregen, die ik al heel lang nodig had. Mijn focus opnieuw gedefinieerd. Alleen nog maar ontwerpen. MDP!
Als ik nu aan een ontwerp begin, maak ik het af zonder 3 zijwegen te nemen. Met de volle 100% aandacht en doelgericht doe ik iets. Dat levert zoveel rust in mijn hoofd op. Ik plan realistisch mijn dag. Dingen die ik toch niet voor elkaar krijg zet ik ook niet meer op mijn to-do-lijstje… of op z’n minst maar 1. Alle storende factoren heb ik geëlimineerd.

Gister zat er een koolmeesje op de vensterbank van mijn atelier naar binnen te kijken en kruisten onze blikken. Heerlijk. Ik kan weer genieten van de kleine dingen, mijn kinderen en mijn ‘ohja-man’. En ik roep een stuk minder: ‘Mama komt zo, ik moet even dit afmaken’.

Ik droom weer. Ik ben weer dat 7 jarig meisje, die denkt de wereld eigenhandig te temmen.
Voor 2016 heb ik een paar goeie voornemens. Met stip op nummer 1 staat: gezond blijven en van mijn gezin genieten. Daarna zou ik heel graag meer mooie producten ontwerpen, gezinnen helpen en bijzondere mensen ontmoeten door mijn werk.

Bedankt iedereen voor de leuke samenwerking, verzoeken, opdrachten en bestellingen!
Als kadootje heb ik een gratis download voor je (zie onder dit blog)...wellicht helpt dit je focus te vinden en niet op zo'n drastische manier als ik deed en je things-to-do wat te rangschikken.

Dat 2016 maar ons jaar mag worden!

Liefs Sanne Dols - MDP

Mijn hart gaat uit naar alle mensen die nu een strijd leveren tegen kanker of een andere verschrikkelijke ziekte. Naar hun familie en vrienden. Ik wens jullie al het goeds en sterkte!
 

 

© 2014 - 2017 MDP ; Mijn Dagritme Pictogrammen | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel
Deze website maakt gebruik van cookies. Accepteren Meer informatie
Wat is een cookie? Een cookie is een klein tekstbestand dat bij je bezoek aan een website naar je computer wordt gestuurd. Zowel deze website als andere partijen kunnen cookies plaatsen. Waar worden cookies voor gebruikt? Deze website gebruikt cookies om het gebruiksgemak en de prestaties van de website te verbeteren. Met behulp van cookies zorgen we er onder andere voor dat je bij een bezoek aan onze site niet steeds dezelfde informatie ontvangt of moet invoeren. Cookies maken het surfen op de site dus een stuk prettiger. Er bestaan verschillende typen cookies. Deze website maakt gebruik van permanente cookies en sessie cookies. Permanente cookies: Hiermee kan de website speciaal op jouw voorkeuren worden ingesteld. Bijvoorbeeld om jouw toestemming tot het plaatsen van cookies te onthouden. Hierdoor hoef je niet steeds jouw voorkeuren te herhalen waardoor je tijd bespaart en gemakkelijker door de webwinkel navigeert. Permanente cookies kun je verwijderen via de instellingen van je browser. Sessie cookies: Met behulp van een sessie cookie kunnen we zien welke onderdelen van de website je met dit bezoek hebt bekeken. Wij kunnen de webwinkel daardoor zoveel mogelijk aanpassen op het surfgedrag van onze bezoekers. Deze cookies worden automatisch verwijderd zodra je jouw browser afsluit. Met welk specifiek doel plaatst deze website cookies? Deze website plaatst cookies om de volgende redenen: Winkelwagen (functionele cookie): Onthouden welke producten in je winkelmandje liggen. Zonder deze cookie kun je geen producten bestellen of in je winkelmandje plaatsen. Cookiekeuze (functionele cookie): Onthouden of je ons toestemming hebt gegeven tot het plaatsen van cookies. Google Analytics (tracking cookie): Meten hoe je de website gebruikt en hoe je ons hebt gevonden en hier met rapportages inzicht in proberen te verkrijgen. Google AdWords (tracking cookie): Meten we hoe je de website gebruikt en hoe je ons hebt gevonden. Deze kennis gebruiken we om onze AdWords campagnes te verbeteren. Facebook (Social Media cookie): Met deze cookie is het mogelijk om onze Facebook pagina te 'liken'. Deze button werkt door middel van code die van Facebook zelf afkomstig is. Twitter (Social Media cookie): Met deze cookie is het mogelijk om onze Twitter pagina te volgen. Deze button werkt door middel van code die van Twitter zelf afkomstig is. AddThis (Social Media cookie): Met deze cookie is het mogelijk om onze content te delen via Facebook, Twitter, Hyves en diverse andere social media websites. Affiliate marketing (marketing cookies): Deze cookies gebruiken wij om partnersites (affiliates, zoals Daisycon, TradeTracker en Cleafs) te belonen voor hun bijdrage aan de verkoop. Review sites (marketing cookies): Wij worden graag door klanten beoordeeld. Hiervoor gebruiken we een review site zoals The Feedback Company. Deze plaatst cookies voor een juiste werking. Hoe kan ik cookies beheren of verwijderen? Meestal kunnen cookies worden beheerd, bewerkt en verwijderd via je browser. Meer informatie over het in- en uitschakelen en het verwijderen van cookies kan je vinden in de instructies en/of met behulp van de Help-functie van jouw browser.